غرب در روایت غرب گرایان، مظهر شفافیت، قانونگرایی و اخلاق عمومی معرفی می شود. با این حال، تأملی در پرونده اپستین نشان میدهد که آنچه توسط این جریان ها به افکار عمومی عرضه میشود، تصویری پالایششده و مدیریتشده است؛ تصویری که بخش تاریک ساختار قدرت را عمداً از میدان دید خارج میکند.
نیمه بزکشده غرب، محصول یک صنعت روایتسازی منسجم است. رسانهها، نهادهای دانشگاهی، سینما و ادبیات غرب گرا، همگی در بازتولید تصویری جذاب از نظم غربی نقش دارند. این تصویر، بر مفاهیمی مانند آزادی فردی، حقوق بشر و پاسخگویی نهادها تأکید میکند. پرونده اپستین نشان داد که این مفاهیم، در مواجهه با منافع شبکههای قدرت، بهسادگی تعلیق میشوند و کارکرد تبلیغاتی پیدا میکنند. در مقابل، نیمه تاریک غرب شامل شبکههای درهمتنیدهای از سیاست، سرمایه، رسانه و انحرافات اخلاقی است که بقای آنها وابسته به پنهانماندن است. پرونده اپستین بهدلیل ماهیت افشاگرانهاش، تهدیدی مستقیم برای این نیمه پنهان بود. واکنش ساختار قدرت، کنترل روایت، تقلیل مسئله و محدودسازی دامنه پرسشها بود؛ رویکردی که نشان میدهد پنهانسازی، یک تصمیم موردی نیست، بلکه بخشی از سازوکار حکمرانی است.
پنهانسازی، تنها با سانسور مستقیم انجام نمیشود. یکی از ابزارهای کلیدی، عادیسازی است. وقتی فساد، سوءاستفاده جنسی و ارتباطات ناسالم نخبگان، در قالب رسواییهای فردی روایت میشود، حساسیت اجتماعی کاهش مییابد. این فرایند، افکار عمومی را از پرسشهای ساختاری دور میکند و توجه را به حواشی قابلمصرف رسانهای معطوف میسازد.
نقش زمان در این بزکسازی قابل توجه است. اخبار افشاگرانه، بهصورت موجهای کوتاه و پراکنده منتشر میشوند و سپس با سرعت از چرخه توجه خارج میگردند. این مدیریت زمانی، مانع انباشت فشار اجتماعی میشود. پرونده اپستین نیز دقیقاً با همین الگو مواجه شد. هرگاه احتمال تعمیق بحث وجود داشت، دستور کار رسانهای تغییر کرد.
بزکسازی غرب یک پروژه فرهنگی-سیاسی بلندمدت است. این پروژه، به حفظ مشروعیت بینالمللی و داخلی کمک میکند و هزینههای اخلاقی ساختار قدرت را پنهان نگه میدارد. هر پروندهای که این پوشش را کنار بزند، با واکنشهای تدافعی مواجه میشود که در پرونده اپستین بهخوبی قابل مشاهده است. نکته مهم آن است که این پنهانسازی، صرفاً برای افکار عمومی خارجی طراحی نشده است. شهروندان داخل غرب نیز مخاطب اصلی این بزکسازی هستند. حفظ اعتماد حداقلی جامعه، مستلزم کنترل میزان آگاهی از نیمه تاریک است. به همین دلیل، افشاگری کامل، همواره با خطوط قرمز نانوشته مواجه میشود.
