تحلیل دقیق روندهای فرهنگی و اجتماعی در جهان معاصر، از وجود یک پروژه کلان و هدفمند برای استحاله ماهیت انسان و فروپاشی نظام ارزشهای فطری حکایت دارد. این جریان که با پشتیبانی عظیم امپراتوری رسانهای و نظریهپردازیهای لیبرالسرمایهداری هدایت میشود، سه رکن بنیادین خانواده، دین و اخلاق را آماج حملات خود قرار داده است تا با تهی کردن انسان از معنا و تعلق، او را به مهرهای رام در چرخه مصرف و سلطه تبدیل کند. در این کارزار جهانی، جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ رویکردی تمدنی و مبتنی بر آموزههای وحیانی، به عنوان اصلیترین سد در برابر این سیل ویرانگر عمل میکند و با ارائه الگویی جایگزین، امکان زیست اخلاقی در دنیای مدرن را زنده نگه داشته است.
نخستین و حیاتیترین خاکریز این نبرد، نهاد خانواده است. در پارادایم غربی، ترویج فردگرایی افراطی، منجر به سست شدن پیوندهای خانوادگی، کاهش نرخ ازدواج و ظهور پدیدههایی نظیر همباشیهای ناپایدار و بحران تنهایی شده است که ریشه در فروپاشی کانون گرم خانواده دارد. جمهوری اسلامی ایران با درک این خطر استراتژیک، خانواده را واحد بنیادین جامعه و کانون اصلی رشد و تعالی انسان معرفی میکند. سیاستگذاریهای کلان در ایران، برخلاف جریان رایج جهانی، بر تقدس ازدواج، تکریم مقام مادر، بزرگداشت جایگاه پدر و تقویت صله رحم استوار است. این پافشاری بر حفظ ساختار فطری و الهی خانواده، جامعه ایرانی را در برابر موج سهمگین ازخودبیگانگی و گسست نسلها واکسینه کرده و نشان داده است که امنیت روانی و اجتماعی تنها در سایه پیوندهای متعهدانه خانوادگی قابل دستیابی است.
دومین محور تقابل، جایگاه دین در حیات اجتماعی است. پروژه سکولاریزاسیون در غرب، با خصوصیسازی دین و حذف امر قدسی از ساحت عمومی، انسان را با خلأ معنایی عمیقی مواجه ساخته است. این تهیشدگی معنوی، راه را برای نفوذ پوچگرایی (نیهیلیسم) و یا پناه بردن به عرفانهای کاذب و مخدرات هموار میکند. جمهوری اسلامی ایران با بازگرداندن دین به مرکز تصمیمگیریهای سیاسی و اجتماعی، الگویی از مردمسالاری دینی را ارائه کرده که در آن معنویت و عقلانیت ابزاری همافزا برای اداره جامعه هستند. حضور پرشور مردم در مناسک جمعی و نقشآفرینی دین در همبستگی ملی، اثبات میکند که فطرت انسان همچنان تشنه ارتباط با مبدأ هستی است و تلاشهای غرب برای حذف خدا از زندگی بشر، با بنبست وجودی مواجه شده است.
سومین عرصه این رویارویی، حوزه اخلاق است. تمدن مدرن با ترویج نسبیگرایی اخلاقی، مرزهای میان خیر و شر را مخدوش کرده و اخلاق را به قراردادهای اجتماعی متغیر فروکاسته است. پرونده جفری اپستین، نمونهای عریان و تکاندهنده از نتایج این رویکرد است؛ جایی که نخبگان سیاسی و اقتصادی غرب، با سوءاستفاده از قدرت، شنیعترین اعمال غیرانسانی را مرتکب شدند و سیستم قضایی نیز تا زمان افشاگری عمومی، با آنها مدارا کرد. این رسوایی نشان داد که وقتی اخلاق از ریشه الهی خود جدا شود، به ابزاری در دست قدرتمندان تبدیل میگردد. در مقابل، جمهوری اسلامی ایران بر اخلاق مطلق و ثابت تأکید دارد که ریشه در احکام الهی دارد و با تغییر منافع سیاسی یا اقتصادی دگرگون نمیشود. این ثبات اخلاقی، معیاری قابل اتکا برای تمیز حق از باطل در اختیار جامعه قرار میدهد و مانع از توجیه رذایل اخلاقی تحت عناوین فریبنده مانند آزادی میشود.
نظام سلطه دریافته است که تداوم حیات گفتمان انقلاب اسلامی، به معنای شکست پروژه یکسانسازی فرهنگی جهان و حفظ سنگرهای انسانیت است. ایران با پرداخت هزینههای گزاف تحریم و جنگ رسانهای، پرچم دفاع از کرامت انسان را برافراشته نگه داشته است این مقاومت، نویدبخش شکلگیری تمدنی نوین است که در آن پیشرفت مادی با تعالی معنوی درهمآمیخته است.
