تحقق پیشرفت پایدار و رفاه عمومی در هر کشوری، پیش از هر مؤلفهای نیازمند استقرار بستری امن و تثبیت یافته است. مرور تجربیات تاریخی ایران و تحلیل واقعیتهای ظالمانه نظام بینالملل معاصر نشان میدهد که در غیاب یک قدرت دفاعی بازدارنده، منابع حیاتی و تمامیت ارضی کشور همواره در معرض طمعورزی قدرتهای سلطهگر قرار دارد. در این میان، صنعت موشکی به عنوان راهبردیترین و اقتصادیترین گزینه دفاعی، نقشی فراتر از یک ابزار نظامی ایفا میکند و به ضامن بقا و ثبات بدل می شود. برخلاف گزینههای پرهزینه دیگر که اغلب منجر به وابستگی فنی و مالی میشوند، توسعه توان موشکی بومی با خلق قدرت بازدارنده و بالا بردن هزینه تجاوز برای دشمن، چتر امنیتی لازم را برای سرمایهگذاریهای کلان اقتصادی و عمرانی میگسترد. بنابراین، تخصیص منابع به این حوزه، نه هزینهای مصرفی، بلکه سرمایهگذاری بنیادین برای صیانت از کلیتِ فرآیند پیشرفت و زیرساختهای ملی است.
صنعت موشکی حامل یک الگوی حکمرانی و مدیریت توسعه کارآمد است که قابلیت تکثیر در سایر عرصه های حیاتی کشور را دارد. موفقیت این صنعت در لبههای دانش و فناوری آنهم تحت شدیدترین نظامات تحریمی، محصول الگوی مدیریت جهادی است؛ مدلی که بر پایههای دانشبنیان و تکیه بر ظرفیتهای بومی و انطباق با نیازهای واقعی استوار شده است. این شیوه مدیریت که ترکیبی از تخصص فنی و تعهد ایمانی است، اثبات کرده که میتوان با عبور از بروکراسیهای فرساینده و نگاه به خارج، پیچیدهترین گرههای صنعتی را گشود. تسری این منطق به سایر عرصهها نظیر خودروسازی یا صنایع مادر، میتواند الگوی پیشرفت بومی و مستقلی را رقم بزند که در آن پیشرفت، کشور معطل اجازه یا کمک بیگانگان نمیماند.
صنعت موشکی به مثابه پیشران توسعه صنعتی نیز می تواند قابل توجه باشد ، بر پایه این فرض که این صنعت می تواند نقش لوکوموتیو فناوریهای پیشرفته در زیستبوم اقتصادی کشور را ایفا نماید. پیچیدگیهای ذاتی این صنعت در حوزههای مواد، آیرودینامیک، الکترونیک و پیشرانش، موجب سرریز اجتنابناپذیر دانش به طیف وسیعی از صنایع زیردستی و بالادستی میشود. توسعه صنعت فضایی و ماهوارهبرها که زیربنای اقتصاد آینده و ارتباطات نوین است، وابستگی مستقیمی به بلوغ فناوری موشکی دارد. همزمان، این بستر فناورانه به عنوان میدان عملیاتی برای پرورش شبکه عظیمی از دانشمندان و مهندسان نخبه عمل میکند که سرمایه اصلی هرگونه توسعهای محسوب میشوند. حفظ و بکارگیری این ظرفیت انسانی متخصص در پروژههای راهبردی، ضمن جلوگیری از فرار نخبگان، کادرسازی فنی لازم برای آینده صنعتی ایران را تضمین مینماید.
دستاوردهای این حوزه در ساحت روانشناختی و دیپلماتیک، منبع تولید اعتماد به نفس ملی و اعتبار بینالمللی است. شکستن انحصار قدرتهای جهانی در فناوریهای راهبردی، اراده ملی را برای پیادهسازی برنامههای پیشرفت در سایر عرصهها تقویت میکند و این باور را نهادینه میسازد که هیچ بنبستی در مسیر پیشرفت وجود ندارد. در هندسه قدرت جهانی، این اقتدار دفاعی است که امکان تعاملات منصفانه و دور از تحقیر را فراهم میآورد و کشور را از دام مناسبات استعماری مصون میدارد. توان چانهزنی در دیپلماسی سیاسی و اقتصادی، محصول مستقیم قدرتی است که اجازه نمیدهد منافع ملی با زبان تهدید مورد خطاب قرار گیرد. بدینسان، صنعت موشکی رکن جداییناپذیر و قوامبخش هرگونه نقشهراه برای دستیابی به ایرانی مستقل، پیشرفته و مقتدر است.
