تاریخ پنج سده اخیر ایران، شرح حماسی مقاومتی است که ملت ایران در برابر موجهای پیدرپی سلطه خارجی، با خون دل و بذل جان، از حق خود برای زندگی مستقل دفاع کرده است. این مبارزه، تلاش مستمر برای حراست از هویت تمدنی، تمامیت ارضی و مالکیت بر منابع ملی بوده است؛ از مقاومت در برابر پرتغال در خلیجفارس تا نبردهای سخت با روسیه و بریتانیا که با قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای و امتیازاتی چون تنها حق ملیشدن صنعت نفت همراه بود اما اوج این رنجها در اشغالگریهای بینالمللی و فاجعه قحطی بزرگ نمایان شد، هرچند که اراده ملی هرگز در نهضت مشروطه، جنگل و مقاومتهای اقوام، نشکست.
امروز، این فصل پررنج به یک نقطه عطف تاریخی رسیده است. دوباره یک قدرت خارجی به دنبال استعمار و استثمار ایران برآمده است. دوباره حضور گسترده و فداکارانه ملت در اجتماعات، بهویژه پس از شهادت رهبر شهید، پیامی قاطع به جهان مخابره کرد که ملت ایران دیگر اجازه نمیدهد استعمارگران خارجی فصل بعدی تاریخ این سرزمین را بنویسند. ملت ایران با این واقعیت آگاه است که هرگاه یک خارجی و متجاوز، مسیر حرکت تاریخی ایران را تعیین کرده است، کشور وارد یک چرخه بدبختی طولانیمدت شده است.
این حضور حماسی، اعلام ارادهای ملی برای مالکیت کامل بر سرنوشت است؛ خواه در برابر جنگ تحمیلی یا تحریمهای حداکثری اقتصادی و یا هر شکل دیگری از مداخله. ایرانیان ثابت کردهاند که حفظ استقلال، هزینهای است که نسلبهنسل با فداکاری پرداخت شده و اکنون، با تکیه بر اتحاد مردمی، ملت، خود سکاندار تاریخ جدید خواهد بود؛
