شهادت آیتالله خامنهای، در دفتر کار و درحالیکه ایشان در پناهگاه حضور نداشتند، به وقوع پیوست؛ امری که ابهاماتی را پیرامون عدم حضور ایشان در پناهگاه شکل داده است. دلایل عدم حضور ایشان را میتوان اینگونه برشمرد که اولاً ایشان به اقتضای جایگاه فرماندهی کل قوا و مدیریت عالی صحنه، حضورشان در پناهگاه و دور از فضای گرم میدان، میتوانست سبب انزوا و کاهش سرعت و ابتکار عمل ایشان شود. دلیل دیگر این است که ایشان خود را از جنس مردم و همراه با آنها میدانستند و حاضر به حضور در پناهگاه و فضای امن اختصاصی نشدند. همچنین به دلیل اشراف بالای اطلاعاتی دشمن در اقدام به ترور و ابزارهایی که توسعه داده بودند، پناهگاه نیز نقطه امن صددرصدی به حساب نمیآمد. افزون بر این طی ماههای اخیر دستگاه پروپاگاندای دشمن با القای ترس و دروغنمایی حضور رهبری در طبقات زیر زمین یا فرار ایشان به کشورهایی مانند روسیه، سعی در القای ضعف و سستی در مدیریت عالی ایران داشتند که نحوه شهادت رهبر انقلاب، به کلی این پروژه سنگین رسانهای دشمن را باطل و به ضد خودش تبدیل کرد. توجه به این نکته نیز حائز اهمیت است که عدم حضور ایشان در پناهگاه، به معنای غافلگیری نیست چرا که در ایام اخیر، کشور در آمادگی کامل قرار داشته و حمله دشمن نیز پیشبینی میشد؛ همچنین واکنش قاطع و سریع ایران، حدود ۳ ساعت پس از تجاوز دشمن نیز بر این آمادگی صحه میگذارد. در واقع، بازدارنده اصلی دشمن از تعدی به ساحت مطهر ایشان، بیشتر ناشی از ترس و واهمه دشمن از واکنش ایران و جامعه مسلمانان بود که در این تجاوز اخیر، دشمن با مشاهده کفایت و ایستادگی ایشان و ناامیدی کامل از ضعف و تسلیم او، با یک خطای محاسباتی، اقدام به ترور ایشان کرده و هزینه سنگین آن را نیز باید بپردازد.
