اسفند ۲۴, ۱۴۰۴

اداره و رهبری نظام همواره با مدد روحی و معنوی حضرت ولی عصر(عج) بوده است. مردم ایران زمین، همواره کشور خود را تحت‌العنایت مراقبت امام زمان (عج) دانسته‌اند. این باور علاوه بر اینکه در اعتقادات و ایمان عمیق ملت ریشه دارد حاصل تجربه‌ای عملی در بستر تاریخ معاصر است. پس از انقلاب اسلامی ایران، اسناد و وقایع تا به‌وضوح وضوح ثابت کرده‌اند که این سرزمین، همواره مورد لطف و توجه خاص آن حضرت بوده است. حقیقتی همیشگی در بطن سرنوشت این ملت نهفته است و در هر مقطع حساس و سرنوشت‌سازی، دستیاری و هدایت‌های معنوی امام‌زمان (عج) مطابق با سنت‌های ثابت خداوند، نصیب مردم ایران شده است.

ملّتی که از این آزمون‌ها و داغ‌های بزرگ عبور کرده باشد، ملّتی «رشید» و «بالغ» است. چنین جامعه‌ای اگر با ابتلائات بزرگ‌تری روبه‌رو می‌شود، برای ورود به لایه‌های بالاتری از کمال انسانی و اجتماعی است. اگر با این چشم به شهادت رهبر عظیم‌الشأن انقلاب اسلامی بنگریم و امیدوارانه استقامت کنیم، ملّت ایران در آستانه فتوحات و گشایش‌های بزرگ قرار دارد.

امام زمان (عج) به‌صراحت در تبیین چرایی انتقال رهبری به فقیه، در مقابل این شبهه که شما معصومید و فقیه معصوم نیست می‌فرمایند: «چون من فقیه را حاکم قرار دادم». وقتی معصومی شخصیتی را در منصبی قرار می‌دهد، خود به همه جوانبش آگاه است و خود خوب می‌داند چه می‌کند؛ با این که انتخاب مصداق نیز در زمان غیبت به خود مردم واگذار شده است؛ اما…

امام (ره) با ایجاد شبکه از ارتباطات نهادی میان نهادهای خانواده، دین، و سیاست، انقلاب اسلامی را پیروز کرد و در ادامه، رهبران انقلاب با اعتماد به امت خود، یک نوع مسئولیت‌پذیری دینی، سیاسی و اجتماعی را در جامعه نهادینه کرده و جامعه نیز با تجربه وقایع مختلف بعد از انقلاب این مسئولیت را پذیرفت، بر آن آگاه شد و در تحقق تعیین سرنوشت خود، آن را بر دوش کشید.

فارغ از اینکه چه کسی توسط مجلس خبرگان به عنوان رهبر آینده جمهوری اسلامی معرفی شود، باید گفت به دلیل ماهیت و الگوی حکمرانی مردم سالاری دینی در جمهوری اسلامی انتخاب هر فردی توسط مجلس خبرگان رهبری، از همان لحظه اول با موج‌های فراوان تخریبی سازمان‌یافته از سوی جریان‌های معاند مواجه خواهد شد؛

رهبر انقلاب به مثابه نماد ملت انقلابی ایران، با معیار قرار دادن اصلِ «سِلمٌ لِمَن سالمَکُم و حَربٌ لِمَن حاربَکُم»، هیچ‌گاه به استکبار جهانی، علی الخصوص آمریکا باج نداده و در سخنرانی اخیر خود نیز فرمودند: «مثلی لا یبایع مثل یزید» و در آخر با شهادت خود اثبات کردند که تا پای جان، پای این آرمان هستند؛ رهبر شهید انقلاب، برای توسعه امکان مبارزه با طاغوت، ایران را به آمادگی نظامی حداکثری رساندند تا ملت ایران بتواند برای دست یابی به آرمان های انقلاب مبنی بر استقلال و آزادی، در برابر دشمن مستکبر مقاومت کند.

شهادت آیت‌الله خامنه‌ای، در دفتر کار و درحالی‌که ایشان در پناهگاه حضور نداشتند، به وقوع پیوست؛ امری که ابهاماتی را پیرامون عدم حضور ایشان در پناهگاه شکل داده است. دلایل عدم حضور ایشان را می‌توان این‌گونه برشمرد که اولاً ایشان به اقتضای جایگاه فرماندهی کل قوا و مدیریت عالی صحنه، حضورشان در پناهگاه و دور از فضای گرم میدان، می‌توانست سبب انزوا و کاهش سرعت و ابتکار عمل ایشان شود. دلیل دیگر این است که ایشان خود را از جنس مردم و همراه با آن‌ها می‌دانستند و حاضر به حضور در پناهگاه و فضای امن اختصاصی نشدند.

فقدان رهبر شهید انقلاب خسارتی نیست که به سادگی در مورد جبران آن سخن بگوییم، امّا حقیقتی در منطق مقاومت شیعی وجود دارد که در دستگاه محاسباتی دشمن در نظر گرفته نمی‌شود و همین امر برآوردهای غلطی را از سوی آنها در پی دارد. شهادت امام در منطق تاریخی تشیّع، هیچ‌گاه «لحظه پایان» یا «لحظه فروپاشی» نبوده است و تاریخ گواه می‌دهد که خون امام و رهبر شهید، همواره سرآغاز حیات جدید سیاسی و اجتماعی بوده است. بر اساس همین منطق، نه تنها جامعه ایران و نظام سیاسی جمهوری اسلامی دچار فروپاشی ذهنی و روانی نشد، بلکه خون رهبر شهید انقلاب به‌منزله خون تازه‌ای در رگ‌ها، حیات دوباره‌ای به ایران بخشید. دشمن انتظار داشت و تصوّر می‌کرد در پس‌زمینه حوادث دی‌ماه، می‌تواند همراهی بخش قابل‌توجهی از مردم ایران را تأمین کند، امّا دقائق و ظرائفی که در کیفیت وقوع این شهادت عظیم وجود داشت، کاملاً نتیجه عکس داد.

تصوّر آنها این بود که علّت عدم توفیقشان در فروپاشی ذهنی نظام، شخص رهبری نظام بود و اگر این بار جنگ را با ترور ایشان شروع کنند، به هدف موردنظر خواهند رسید. فقدان هر یک از کارگزاران نظام یا فرماندهان نظامی که محصول تجربه متراکم جمهوری اسلامی طی بیش از چهار دهه حکمرانی‌ست، حقیقتاً خسران بزرگی برای کشور است. فقدان شخصیت عظیم‌الشأن رهبر انقلاب که ستون خیمه نظام اسلامی برای همه مردم و مسئولان کشور محسوب می‌شدند، نیز داغی بی تسلی است که تا دهه‌ها بر دل مردم ایران خواهند ماند؛ امّا بااین‌وجود، باید توجّه کرد نظام جمهوری اسلامی طی بیش از چهار دهه به یک «ساخت سیاسی مستحکم» تبدیل شده است.

به‌محض انتشار خبر شهادت رهبر کبیر انقلاب اسلامی، سیل خروشان ملت غیور و انقلابی ایران، خیابان‌های کشور را مملو از جمعیت عزادار کرد و مردم به‌صورت خودجوش و بدون سازماندهی قبلی رسمی و دولتی، اقدام به تجمع، عزاداری و دادن شعار علیه رژیم جنایت‌کار اسرائیل و آمریکای خون‌خوار کردند و شدیداً مطالبه داشتند تا انتقام خون رهبر انقلاب با نابودی رژیم جعلی اسرائیل و ازبین‌بردن کامل قدرت آمریکا در منطقه گرفته شود. حضور گسترده ملت ایران به طور مداوم در خیابان‌های کشور برقرار بود تا اینکه تجمعات و راهپیمایی‌ها به شکل گسترده‌تری رخ داد و فضای خیابان‌های شهر را علی‌رغم حملات وحشیانه دشمن، به فضایی کاملاً مقاوم و انقلابی تبدیل کرد.