انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ انفتاحی در تاریخ جهان ایجاد کرد که وسعت مقیاس آن، در امتداد حرکت انبیاء و اولیاء الهی قرار گرفته است؛ لذا ماموریت اصلی انقلاب اسلامی در زمینهچینی ظهور حضرت حجت (عج) تعریف میشود و رهبر انقلاب به مثابه نماد ملت انقلابی ایران، با معیار قرار دادن اصلِ «سِلمٌ لِمَن سالمَکُم و حَربٌ لِمَن حاربَکُم»، هیچگاه به استکبار جهانی، علی الخصوص آمریکا باج نداده و در سخنرانی اخیر خود نیز فرمودند: «مثلی لا یبایع مثل یزید» و در آخر با شهادت خود اثبات کردند که تا پای جان، پای این آرمان هستند؛ رهبر شهید انقلاب، برای توسعه امکان مبارزه با طاغوت، ایران را به آمادگی نظامی حداکثری رساندند تا ملت ایران بتواند برای دست یابی به آرمان های انقلاب مبنی بر استقلال و آزادی، در برابر دشمن مستکبر مقاومت کند. این مقاومت در برابر پذیرش ولایت طاغوت و مبارزه با آن -که رهبری تا فدا کردن جان خود پای آن ایستادند- اساس و بنیاد معنای دین داری است، چراکه حقیقت دین، تولی به ولایت امام است و پیششرط تولی حقیقی به ولایت امام، نفرت و مبارزه با ولایت طاغوت است؛ در سوره مبارکه بقره، خداوند متعال ابتدا کفر به طاغوت را عنوان و سپس ایمان را مطرح میکند «فمن یکفر بالطاغوت و یومن بالله فقد استمسک بالعروه الوثقی»؛ این مبارزه با طاغوت، معنابخش تمام کنشگری های انسان و جامعه است تا حدی که ایمان یک انسان و جامعه زمانی از منظر خداوند پذیرفته میشود که به ولایت طاغوت باج ندهد و حاضر به پذیرش ولایت او نشود. لذا تصمیمات رهبر انقلاب اسلامی در طول تاریخ انقلاب اسلامی مبنی بر عدم پذیرش ولایت طاغوت، امکان عمیق ترین لایه دینداری را برای ملت ایران و ملت های مسلمان مقاومت فراهم آورده بود.
