ارتش آمریکا مدتها با صرف هزینههای هنگفت و ابزارهای رسانهای تبلیغاتی، تصویری شکستناپذیر از خود در اذهان ساخته بود. این تصویرسازی درباره نیروی هوایی آمریکا دوچندان بود؛ ناوهای هواپیمابر، جنگندههای رادارگریز و بمبافکنهای پیشرفته در ابزار رسانه، افسانهای و خطاناپذیر به نمایش درمیآمدند؛ اما رویدادهای میدانی این تصویر را به چالش کشیدند. از آغاز جنگ ترکیبی آمریکا و اسرائیل علیه ایران، پدافند هوایی کشورمان عملکردی بهتر از دوران جنگ ۱۲ روزه از خود نشان داد. این عملکرد در طول درگیری، روندی تدریجی و البته صعودی را طی کرد. هر روز سامانههای پدافندی هماهنگتر و مؤثرتر عمل مینمودند. نقطه عطف این روند در تاریخ ۱۴ فروردین رقم خورد. در آن روز، پدافند هوایی ایران توانست چند فروند جنگنده پیشرفته، هلیکوپترهای تهاجمی و سایر هواگردهای آمریکایی را بر فراز آسمان ایران سرنگون کند. افزون بر سقوط این تجهیزات، مفقودشدن خلبانان آمریکایی در خاک ایران رخ داد. این اتفاق ضربهای روحی و رسانهای به ارتش آمریکا وارد ساخت.
مجموع اتفاقات ۱۴ فروردین، رسماً تصویرسازی هالیوودی از قدرت بینقص آمریکا را به چالش کشید. اقدامات رسانهای و تبلیغاتی که نیروی هوایی آمریکا را تسخیرناپذیر نشان میدادند، با واقعیت میدان در تضاد کامل قرار گرفتند. آنچه در آسمان ایران روی داد، ثابت کرد پیشرفتهترین ماشین جنگی جهان آنچنان که رسانهها ساخته بودند نیست و میتواند در برابر پدافند مصمم یک کشور آسیبپذیر باشد و اسطوره شکستناپذیری نیروی هوایی آمریکا فروبریزد. ۱۴ فروردین روزی بود که صحنههای واقعی جنگ، جایگزین جلوههای ویژه هالیوودی و رسانهای شد. این روز نقطه عطفی در تاریخ رویاروییهای نظامی محسوب میشود.
