در بسیاری از شرایط بحرانی، واکنشهای مردمی نقش مهمی در شکلگیری انسجام ملی و تقویت روحیه جمعی ایفا میکند. هنگامی که یک حادثه امنیتی مثل ۱۴ فروردین در مناطق مرزی یا دیگر مناطق کشورمان ایران رخ میدهد، گروههایی که در مجاورت میدان رویداد قرار دارند معمولاً زودتر از دیگران وارد عمل میشوند و واکنش آنها میتواند بازتاب گستردهای در افکار عمومی داشته باشد.
امروز ملت سلحشور ایران خیابانهای کشور را به تسخیر خود درآوردهاند و ندای مقاومت تا پای جان را در سراسر جهان طنینانداز کردهاند. اینکه رهبر شهید انقلاب پیش از شهادتشان فرموده بودند؛ «چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث، و کار را مردم تمام خواهند کرد»، نشان میدهد که…
ارتش آمریکا مدتها با صرف هزینههای هنگفت و ابزارهای رسانهای تبلیغاتی، تصویری شکستناپذیر از خود در اذهان ساخته بود. این تصویرسازی درباره نیروی هوایی آمریکا دوچندان بود؛ ناوهای هواپیمابر، جنگندههای رادارگریز و بمبافکنهای پیشرفته در ابزار رسانه، افسانهای و خطاناپذیر به نمایش درمیآمدند؛ اما رویدادهای میدانی این تصویر را به چالش کشیدند.
حضور استعمارگرانه آمریکا در هر کشوری، همراه با تحقیر عمومی ملتها بوده است و ایران نیز طی صدسال گذشته مستثنی از این مداخلات نبوده است. اما آنچه سرنوشت ملت ایران را از سایر ملتها جدا ساخته و آنها را تبدیل به الگویی آرمان بخش برای ملتهای آزادیخواه کرده است، به رابطه خاصی بازمیگردد که در نظام ولایتفقیه، میان آحاد مردم با امامین انقلاب برقرار بوده است.
در منطق قرآن کریم، ایمان راستین به خداوند قوی و وعدههای تخلفناپذیر او، چنان شجاعتی در وجود انسان میآفریند که کوههای سهمگینِ بحران و تهدید نیز نمیتوانند لرزهای بر اراده او بیندازند. انسانی که به قدرت بینهایت الهی متصل میشود، در تاریکترین میدانها، نور امید و نصرت را میبیند و هرگز تسلیم ناامیدی نمیگردد.
قدرت ملی در زمانه جنگ، فراتر از ابزارهای سختافزاری، ریشه در «انسجام ساختاری» میان بدنه اجتماعی و نیروهای نظامی دارد. در شرایطی که یک جامعه با جنگ بیرونی و فشارهای فزاینده مواجه میشود، خیابان به عرصهای برای بازتولید قدرت و مشروعیت مبارزات نیروهای نظامی بدل میگردد. در این وضعیت، تودههای مردم بهعنوان «متغیر تعیینکننده»، نقشی حیاتی در موازنه قوا و پیروزی در جنگ ایفا میکنند.
در شرایطی که تهدیدهای بیرونی در قالب حملات سخت به کشور ظاهر شده، خط دوم نبرد نیز در ذهن و قلب مردم فعال شده است. تجربههای تاریخی نشان داده است که هیچ مقاومتی بدون اتکای مردمی پایدار نمانده و هیچ کنشی در میدان جنگ نمیتواند از مردم جدا بماند.
تسلط ایران بر تنگه هرمز همزمان دو کارویژه داشته است؛ یکی سلبی و ایجاد فشار بر دشمنان در دسترسی به منابع انرژی و محصولات برآمده از آن و دیگری ایجابی برای ایران که باعث افزایش درآمدهای نفتی شده و حتی محمولههای ذخیرهشده در ناوگان سایه ایران در آبهای آزاد را وارد چرخه تشنه بازار انرژی کرده است.
مسیر تحول صنایع در بستر فشارهای بیرونی، یکی از مهمترین عوامل شکلگیری «ظرفیتهای بومی» و «استقلال سازمانی» تلقی میشود. تجربه چند دهه اخیر ایران نشان میدهد که تحریمها، باوجود هزینههای اقتصادی، نقش مهمی در شتاببخشی به فرایند بومیسازی و تابآوری نهادی صنایع داشتهاند.
آمریکا ضربهزدن به زیرساختهای کشور را به صورت جدّیتری در دستور کار قرار داده است و اولتیماتومهایی مبنی بر تخریب گستردهتر زیرساختها را با استعاره «بازگشت به عصر حجر» دارد مطرح میکند. در چنین شرایطی، از سوی برخی جریانهای داخل کشور صدایِ «توقف جنگ، به هر قیمت» با این ادّعا مطرح میشود که پیش از آنکه هزینههای بیشتر و ترسناکتری بر ما تحمیل شود، به جنگ خاتمه بدهیم.
