پس از شروع جنگ آمریکا با ایران به خوبی بر همگان آشکار شد که تنگه هرمز یکی از مهمترین گلوگاههای انرژی در جهان است و مدیریت مؤثر آن میتواند پیامدهای اقتصادی قابل توجهی برای ایران به همراه داشته باشد. برآوردها نشان میدهد که در صورت مدیریت دائمی این مسیر راهبردی، امکان دستیابی به درآمد بیش از پنجاه میلیارد دلار در سال برای ایران وجود دارد.
مدیریت مؤثر تنگه هرمز مجموعهای از عایدیهای ژئوپلیتیکی، اقتصادی و راهبردی را برای ایران ایجاد میکند. نخست آنکه این گذرگاه به ایران امکان میدهد در جایگاه یک اهرم ژئوپلیتیکی در نظم انرژی جهان عمل کند. به بیان دیگر، ایران میتواند از موقعیت جغرافیایی خود برای افزایش قدرت چانهزنی در معادلات منطقهای و جهانی بهره ببرد. دوم…
با تسلط ایران بر کلیه عبور و مرورها از تنگه هرمز، اهرم فشاری به نفع ایران ایجاد شده است که قدرت بی معناسازی تحریمهای آمریکایی را به وجود آورده است. امروز که تنگه هرمز تحت کنترل نیروهای نظامی ایران قرار دارد، قوانین عبور و مرورها از جانب ایران تعیین میشود و چنانچه قرار باشد آمریکا با اعمال تحریمهای ظالمانه خود که مانع تعامل کشورهای جهان با ایران میشود، همچنان ملت ایران را تحتفشار قرار دهد, ایران نیز…
در تاریخ پس از انقلاب اسلامی و شاید در تاریخ هشتاد سال اخیر ایران، هیچگاه شرایط به اندازه امروز، برای تبیین ضرورت مقاومت در برابر نظام سلطه و خصوصاً مقاومت در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی مهیّا نبوده است. درباره جرم و جنایتها و مظالم آمریکا و رژیم صهیونیستی سخن بسیار گفته شده است، امّا شرایط اجتماعی که ایران امروز در آن به سر میبرد، بسترهای ذهنی مناسبتری برای گوش سپردن به ندای مقاومت دارد.
بههیچروی نمیتوان این واقعیت را انکار کرد که همراهان با یک پدیده همگی به یک قوت و با یک فکر با آن پدیده همراهی نمیکنند. درباره مخالفان با امور و پدیدهها هم همینطور است. درواقع با طیفی از موافقان و مخالفان مواجه هستیم که شدت و ضعف در همراهی و باورمندی دارند. درباره جنگ جاری که به لطف ربوبی در کشور یک همگرایی عمومی ایجاد کرده است، همین مطلب صادق است.
جامعه ایران متشکّل از طیفها و گروههای اجتماعی متنوّعی است و هر یک از این طیفهای اجتماعی، از سلایق سیاسی و سبک زندگی و الگوی فهم متفاوتی برخوردار هستند. یکی از پیچیدگیها و ظرافتهای تبیین در چنین جامعهای، درنظرگرفتن اقتضائات تمامی این طیفهای اجتماعی، برای طرح استدلالها و بیانهای مناسب درباره یک مسئله تبیینی است.
افکار عمومی جامعه ایران در شرایط طولانیتر شدن جنگ، با پرسشها و ابهاماتی درباره میزان استمرار جنگ، پیامدهای آن بر زندگی و چگونگی پایانیافتن جنگ روبهرو میشود.
مهمترین عامل بیثباتی و ناامنی در منطقه غرب آسیا، پایگاههای نظامی آمریکا است. این پایگاهها در حقیقت بهمثابه دستگاه اعمال قدرت خشن و زور نظامی یک قدرت فرامنطقهای عمل میکنند که با فاصلهگرفتن از مرزهای جغرافیایی خود، امنیت کشورهای منطقه را نشانه رفته است. حضور آنان در منطقه هیچ توجیه منطقی و حقوقی جز یک هدف ندارد، بهکارگیری علیه مخالفان آمریکا.
رفتارهای تکرارشونده بیش از اینکه رفتار باشند، قاعدۀ رفتاری یا منطق عملی آنها هستند. منطق و قاعده هم بدینمعنا است که در وضعیتهای مشابه مطابق همین قاعده عمل خواهند کرد. در مواجهه با افکار عمومی وقتی گفته شود فلان کشور چنینوچنان رفتار خواهد کرد، پرسشِ شنوندگان این میتواند باشد که از کجا چنین میگویید و بالتبع پاسخ این خواهد بود که در این یا آن موقعیت مشابه یا در تاریخچه حیات او چنین میبینیم. این پاسخ نقطه اقناع و توقف خواهد بود.
درگرفتن جنگی مجدد پس از آتشبس جنگ ۱۲ روزه، دروازهای مترقی از عقلانیت سیاسی و بین المللی را به روی ملت ایران گشود و آنها را وارد ساحتی از مقاومت کرد که ملت ایران در آستانه چهلمین روز از جنگ، متحد و هماهنگ، خواستار تداوم جنگ هستند. این خواسته عمومی اگرچه متکی بر نترسی و شجاعت ملت ایران است، اما بیش از آن، نمادی است از اینکه ملت ایران، جنگ را از روی یک منطق امنیت بخش و توسعه گرا طلب میکند.
