مهمترین عامل بیثباتی و ناامنی در منطقه غرب آسیا، پایگاههای نظامی آمریکا است. این پایگاهها در حقیقت بهمثابه دستگاه اعمال قدرت خشن و زور نظامی یک قدرت فرامنطقهای عمل میکنند که با فاصلهگرفتن از مرزهای جغرافیایی خود، امنیت کشورهای منطقه را نشانه رفته است. حضور آنان در منطقه هیچ توجیه منطقی و حقوقی جز یک هدف ندارد، بهکارگیری علیه مخالفان آمریکا. اکنون نیز همین پایگاهها در جنگ ترکیبی آمریکا و اسرائیل علیه ایران بکار گرفته شدهاند و تهدیدی مستقیم برای امنیت ملی کشور محسوب میشوند.
این واقعیت میدانی نشان میدهد که توسعه و پیشرفت پایدار برای ایران تا زمانی که پایگاههای آمریکایی در منطقه مستقر باشند، امکانپذیر نیست. این پایگاهها کارکرد نمادین از حضور و قدرت نظامی بیگانه ندارند این سیستم، ساختاری فعال برای اعمال فشار، محدودسازی و مختل کردن مسیر پیشرفت کشور به شمار میروند. تجربه تاریخی ثابت کرده است که تا زمان وجود منشأ اصلی ناامنی در منطقه، کشوری مانند ما نمیتواند با خیال آسوده بهسوی افقهای پیشرفت و توسعه حرکت کند.
پایگاههای آمریکایی ذاتاً عامل ضدتوسعه و ضدپیشرفت برای ایران هستند. این ساختارهای نظامی با ایجاد فضای تهدید دائمی، سرمایهگذاری، رشد اقتصادی و ثبات اجتماعی را با چالش مواجه میسازند. آمادگی برای تأمین امنیت در برابر این تهدید مستمر، بخش قابلتوجهی از ظرفیت ملی را به خود اختصاص میدهد و مسیر پیشرفت را با موانع روبهرو میکند.
بنابراین، این عامل ساختاری باید از منطقه برچیده شود تا ایران بتواند به جای مدیریت مستمر بحرانهای تحمیلی، با تمرکز کامل بر ظرفیتهای داخلی، مسیر توسعه و پیشرفت پایدار را با سرعت و کیفیت مطلوب طی کند. رفع این مانع بنیادین، شرط لازم برای تحقق آیندهای امن و آباد برای ایران اسلامی است.
