اجتماعات عظیم شبانه شکلگرفته در اقصی نقاط کشور، با حضور مردم پرشور انقلابی، فرصت بسیار خوبی برای تبیین مسائل مختلف کشور است. این تجمعات، سرمایه اجتماعی و ملی هستند و نحوه شعار دادن، سخن گفتن و جهتدهی به پیامها در آنها، نقشی تعیینکننده در حفظ و تقویت این سرمایه دارد. اصل اولی در این فضا، توجه جامعه به اقدامات خصمانه دشمن و جنایات او در این ایام است. دشمن باید در کانون خشم و نفرت جامعه قرار گیرد.
تمرکز شعارها و سخنرانیها باید بر تبیین ماهیت متجاوزانه رژیم صهیونیستی، تشریح سابقه جنایات او، افشای اهداف دشمن از ناامنسازی منطقه و تهدید حاکمیت ملی ایران قرار گیرد. دشمن، امروز تنها در میدان نظامی فعال نیست، بلکه یک عملیات سنگین شناختی و رسانهای را بهطور همزمان پیش میبرد. او دنبال ایجاد فضایی آکنده از شایعه، تحریف، شبهه و وارونهنمایی است. بنابراین، یکی از وظایف اصلی این تجمعات، طرح شبهات رایج درباره دشمن و پاسخ عقلانی و مستند به آنهاست تا افکار عمومی در برابر جنگ روانی مصون بماند. در مقابل، کارهایی وجود دارد که در این مقطع نباید انجام شود. این تجمعات ملی و معنوی، جای دعواهای جناحی، تسویهحسابهای شخصی یا رقابتهای سیاسی نیست. هر شعاری که به حذف، طرد یا تحقیر بخشی از جامعه منجر شود، عملاً به تضعیف جبهه داخلی کمک میکند. هدف باید جذب حداکثری اقشار مختلف مردم باشد؛ با سلایق، گرایشها و دیدگاههای متنوع؛ نباید به بهانههای مختلف، دایره خودیها را تنگ کرد و بخشهایی از جامعه را از این همبستگی ملی طرد کرد.
همچنین نقد دولت، برجستهسازی کمکاریها یا طرح مباحث اختلافبرانگیزی مانند مناقشات سیاسی و مذاکره، هرچند ممکن است در زمان خود قابل بحث باشد، اما امروز طرح آنها در فضای تجمعات مردمی، به انشقاق و تضعیف وحدت منجر میشود. مهمترین اشکال اینگونه مباحث این است که تمرکز افکار عمومی را از دشمن اصلی منحرف کرده و زمینه انشقاق و اختلاف را ایجاد میکند. امروز، نقطه کانونی باید ایران، امنیت ملی و مقابله با دشمن متجاوز باشد. وحدت حول ملیت و اسلامیت، شرط عبور کمهزینه و مقتدرانه از این مقطع حساس است. هر شعاری که این وحدت را تقویت کند، درست و هر سخنی که آن را مخدوش سازد-حتی با نیت خیر- در مسیر منافع ملی قرار ندارد.
