اسفند ۲۷, ۱۴۰۴

تلاش‌های اخیر آمریکا برای بازگشت به میز مذاکره با ایران، فراتر از یک ابتکار دیپلماتیک صرف است؛ این امر عمیقاً ریشه در درک واقعیت‌های موجود و پذیرش محدودیت‌های پیش روی واشنگتن دارد. تحلیل این رویکرد نشان می‌دهد که پیگیری مذاکرات، ریشه در اولویت راهبردی آمریکا ندارد این رویکرد بیشتر از اجبار استراتژیک آمریکا برای مدیریت چالش‌ها نشات می گیرد. اساساً، سیاست خارجی آمریکا بر مبنای توانایی تحمیل اراده تعریف می‌شود.

تحولات اخیر و تغییر محاسبات در میان بازیگران منطقه‌ای، به‌طور مستقیم تحت تأثیر درک آن‌ها از قدرت دفاعی و اراده تزلزل‌ناپذیر ایران قرار گرفته است. این درک جدید به این جمع‌بندی منجر شده است که هرگونه درگیری نظامی مستقیم یا غیرمستقیم میان ایالات متحده و ایران تمامی منطقه را به ورطه خسارت‌های جبران‌ناپذیر خواهد کشاند و محدود به یک رویارویی صرفا دوجانبه نخواهد بود. نکته کلیدی که کشورهای همسایه را به موضع‌گیری محتاطانه سوق داده، توانایی دفاعی ایران است.