اسفند ۴, ۱۴۰۴

کشته‌سازی پروژه‌ای است که هم در فضای داخلی و هم در سطح بین‌المللی می‌تواند زمینه‌ای برای جنجال تبلیغی با هدف مشروعیت‌زدایی از نظام شود. در ذهنیت عامه، حکومت به عنوان حافظ جان، مال و نوامیس ملت شناخته می‌شود و هرگونه اتهام به حکومت در زمینه کشتن یا تهدید به قتل، می‌تواند به گونه ویژه‌ای بر مشروعیت در افکار عمومی تأثیر بگذارد. اگر کسی ادعا کند که حکومت برای محافظت از خود، اقدام به کشتن مردم می‌کند، این ادعا می‌تواند باعث ریزش اعتماد عمومی و ایجاد بحران اجتماعی شود.

هر جریان یا نهضت تحول خواهی که قصد برهم زدن یک نظم سیاسی و بدست گرفتن قدرت و حاکمیت در یک کشور را دارد، قبل از هر چیز باید از ایده روشن و سازنده ای برخوردار باشد. این ایده باید به جهان سیاسی پیرامون خود توضیح دهد که چه نقدهای بنیادین به نظم موجود دارد و از طریق چه منطق و سیاست های کلانی می خواهد سامان دهنده وضعیت موجود باشد. حرکت های براندازانه باید شفاف کنند که چه دارائی های نقد و روشنی برای تغییر دارند و ظرفیت فلسفی، دانشی و فنی آن ها برای ساخت دادن به یک هندسه جدید قدرت در یک جغرافیا پهناور چیست.

سرنوشت کشته‌سازی در ایران، در واقع، به رفتار پخته و هوشمندانه مردم بستگی دارد و نه تنها به سیاست‌های دولت یا نیروهای امنیتی. مردم با انتخاب‌های مسئولانه، می‌توانند در برابر خشونت، سکوت نکنند و در ایجاد شرایطی برای توقف و پایان این چرخه، نقش اصلی ایفا کنند. اگر مردم نوع واکنش خود نشان دهند که دیگر این حنا برای آنان رنگی ندارد و این نمایشی است که هرگز باور پذیر نخواهد بود، آن وقت است که طراحان و اسپانسرها دست از این اعمال سفاکانه خود خواهند کشید.