فشارهای حداکثری امریکا بر علیه مردم ایران از انتهای دهه ۸۰ شمسی و اعمال تحریم های چندگانه نفتی و بانکی همزمان با شکل گیری فتنه سال ۸۸ آغاز گردید. دشمنی های ایالات متحده از روزهای ابتدایی انقلاب همواره برقرار بوده است اما دلیل عمده و اصلی در ورود امریکا در طرح منسجم فشار همه جانبه اقتصادی از نقطه ای آغاز شد که جریان سلطه دریافت که می تواند از ناحیه اعترضات داخلی و به آشوب کشاندن دوره ای کشور سیاست ها و اراده خود را تحمیل نماید. در واقع عامل اساسی در کشاندن غرب به میدان تحریم های اقتصادی، افرادی در داخل کشور بودند که با بروز ناهنجاری های خیابانی و رسانه ای دشمن را نسبت به تنگ کردن این حلقه فشار امیدوار کردند. از زمان فتنه و اغتشاشات سال ۸۸، شبکه صهیونیستی تلاش نمود تا با سازمان دهی منسجم تر و حساب شده تر تیم های عملیاتی در داخل کشور و برگزاری دوره های آموزشی متنوع، نسلی از خرابکاران و مزدوران را در دامن خود پرورش دهد. به صورت همزمان با سناریوسازی و طراحی های دائمی تمام تلاش خود را برای ایجاد بلواهای بی وقفه در ایران به کار گرفتند. این تجربه ها موجب شد تا جریان معارض، به چرخه دست پیدا کند که از یک سو با ایجاد چالش و مساله واقعی در امور روزمره مردم ایران و تهییج احساسات، هر دوره بخشی از مردم را به عنوان معترضان واقعی تحریک نموده و با سوار شدن بر موج اعترضات و جهت دهی به تحرکات و شعارها، فضا را بر علیه جمهوری اسلامی رادیکال نموده و اقدامات همچون کشته سازی اتهامات جدیدی را برای نظام اسلامی خلق کند و به روایت پردازی آن پرداخته، فشار افکار عمومی داخلی و خارجی را بر ایران دوچندان نماید و با این بهانه به اعمال فشارها و تحریم های جدید اقتصادی مباردت کند. دقت در این چرخه دائمی آشکار می سازد که اساساً نقش تعیین کننده در مانایی و کارایی این الگو که نتیجه قطعی آن، تشدید تنگناهای معیشتی بر عموم مردم ایران است، بر عهده کسانی است که با بی مسئولیتی به نقش آفرینی در پازل طراحی شده و تکراری دشمن می پردازند و اصلی ترین زمینه را برای پیچیده تر شدن اوضاع اقتصادی ایرانیان فراهم می کنند.
