سیاست رسانهای که صداوسیما به عنوان مرجع رسمی مواضع جمهوری اسلامی در قالب برنامههای خبری، گفتگومحور و … دنبال میکند، بسیار حائز اهمّیت است. تصویر مردم ایران از کلانروایت جمهوری اسلامی، از دریچهی همین برنامهها ساخته میشود. رسانهی ملّی، به درستی تلاش داشته است که بر سبوعیت و خشونت غیرمتعارف تروریستهای مسلّح تاکید نماید و در صحنه بودن مردم ایران را به خوبی نمایش بدهد. همچنین، تا حدّی تلاش داشته است مظلومیت بخشهایی از مردم که قربانی حوادث تروریستی بودهاند، مظلومیت نیروهای بسیجی و انتظامی که مورد تعرّض وحشیانه واقع شدهاند و اقتدار نیروهای انتظامی و اطلاعاتی و امنیتی را در برخورد با این حوادث تبیین کند. به طور کلّی، رسانهی ملّی، در صدد ارایهی «روایت فاتحانه» از روند حوادث بوده است که قطعاً سیاست صحیحی است.
نکتهای که به نظر میرسد در کلّیت برنامههای صداوسیما و کلانروایت فاتحانهای که رسانهی ملّی در صدد بازنمایی آن است، مورد غفلت واقع شده، «روایت عزای عمومی» است. به هر حال، به استثنای جماعت مزدوری که به هلاکت رسیدند، جمع کثیری از هموطنان ایرانی در این حوادث به شهادت رسیدند یا قربانی مطامع گروههای تروریستی شدند. جامعهی ایران نسبت به این حادثهی تلخ، قطعاً احساس غم و مصیبت دارد که باید به این احساس غمآلود توجّه داشت. تاکید بر روایت فتح که کاملاً صحیح و بهجا است، باید آمیختهی با احساس غم و مصیبتِ فقدان جمعی از هموطنان باشد. این امر هم در نحوهی انتخاب سرودها و هم در محتوای گفتگوهای تلویزیونی و هم در بازنمایی احساس خانوادههای مصیبتزده باید رعایت شود؛ در غیر اینصورت، ارایهی روایت فاتحانه، با پذیرش اجتماعی همراه نخواهد شد. همچنین، در انتخاب خانوادههایی که در غم فقدان عزیزانشان مصیبتزده هستند، دایرهی گستردهتری را باید مورد توجّه قرار داد تا ساخت روایت جمعی از حادثه و جهتدادن به عزای عمومی امکانپذیر شود.
