اقتدار دستگاه نظامی و امنیتی، یکی از مولفه های اساسی و راهبردی هر کشوری محسوب میشود و بازدارندگی کشور در جهت مقابله با تهدیدات امنیتی و نظامی، رابطه مستقیمی با این مولفه دارد. مسلما هیچیک از مردم ایران، ضعف و حتی اشتباه در دستگاه امنیتی را برنمی تابند و مطالبه حداکثر امنیت و اقتدار را از این دستگاه دارند. در جریان جنگ ۱۲ روزه، ترکیب اقتدار دستگاه امنیتی و همکاری اطلاعاتی مردمی باعث شد تا بسیاری از زیرساخت ها و طراحی های امنیتی دشمن در کشور کشف و خنثی شود.
در جریان آشوب های اخیر، دشمن با یک طراحی هوشمندانه درصدد آن برآمد تا با ایجاد تجمعات اعتراضی، مزدوران وحشی و جنایتکار خود را در بین صفوف مردم معترض جاسازی کند. یکی از اهداف اصلی او از این کار، به انفعال کشاندن دستگاه امنیتی و ایجاد سپر انسانی از مردم، برای حفظ مزدوران خود در صحنه بود. این اقدام سبب شد تا نیروهای امنیتی بخشی از انرژی خود را صرف تفکیک بین مردم و مزدوران در جهت شناسایی عناصر دشمن کنند و از طرفی مراقب باشند که مردم بیگناه، قربانی کشته سازی دشمن در بین صفوف آشفته اغتشاش نشوند. این طراحی به اینجا ختم نمیشود و پس از جمع شدن فضای آشوب و اغتشاش و بازگش آرامش به فضای کشور نیز، دستگاه تبلیغی دشمن، از طریق هجمه رسانه ای شناختی به دستگاه امنیتی، در صدد تضعیف و منفور کردن آن در افکار عمومی است. این مدل طراحی های ضد انسانی و خصمانه، فقط از دستگاه فکری جنایتکاران آمریکایی و اسرائیلی برمیآید که در پرونده سیاه جنایات خود، اقداماتی مانند نسل کشی غزه را دارند که تا به امروز، صدهاهزار نفر انسان بیگناه را به کام مرگ کشانده است. مسلما اقتدار و محبوبیت دستگاه امنیتی در بین مردم، سد محکمی در مقابل هجمه دشمنان ایجاد میکند که باید از این سد حفاظت نمود.
