موقعیت ابرقدرتی آمریکا، تصویری از این کشور برای اصحاب قدرت آن ساخته است که تحت هیچ شرایطی حاضر نیستند حقائق مرتبط با افول کشورشان و فروپاشی ساختار تک قطبی جهان را بپذیرند. از این جهت دهه هاست که امریکا با یکه تازی در جهان، بسیاری از قوانین بین المللی را که در موارد متعددی خودش وضع کرده است، زیرپا گذاشته و به همین جهت روز به روز قدرت نرم آن کاهش پیدا میکند. اما باتوجه به اینکه اساسا نظام حقوق بین الملل برپایه قدرت نرم ایالات متحده امریکا بنا شده است، افول قدرت نرم امریکا، به معنای فروکاسته شدن مشروعیت حقوق بین الملل و معنازدایی از این ساختار بین المللی است.
اما جالب توجه اینکه در چنین شرایطی، رفتارهای آمریکا علاوه بر اینکه منجر به ترمیم قدرت نرم آسیب دیده خود نمیشود، بلکه در مسیر عکس قرار دارد، بدین جهت که آمریکا همچنان درحال استفاده از قدرت سخت خود است و با تصویر ابرقدرتی که از خود دارد این مسیر را همچنان ادامه میدهد. بدین ترتیب، نه تنها موقعیت برتر خود را حفظ نمیکند، بلکه به قدرت نرمی که بنیاد حقوق بین الملل است نیز آسیب می رساند. این بحرانی است که برخی از کارشناسان آمریکایی نیز بدان توجه کرده و نگران شده اند، لذا بر این باور هستند که حتی اگر ایالات متحده بتواند در کوتاه مدت با قدرت نمایی سخت، منافعی را برای خود تأمین کند، که این نیز بنا به تجربه این سالها بعید به نظر میرسد، اما در بلندمدت، با چالش جدی و واقعی مواجه است که نه تنها قدرت نرم آمریکا را تضعیف میکند، بلکه بنیاد حقوق بین الملل را تحت شعاع قرار میدهد.
این تغییرات موجب شده است تا این بار برخلاف گذشته، به طرز بسیار محسوسی تحت فشار قرار دادن ایران به بهانه مسائل حقوق بشری به اصطلاح معترضین، جدی گرفته نشود و برای بسیاری در سطح جهان به سخره نیز گرفته شود. طبیعی است زمانی که در یک سوی میدان نتانیاهو با پرونده نسل کشی زنان و کودکان فلسطینی ایستاده است دیگر بازی های حقوق بشری نمی تواند به ابزاری برای منزوی سازی ایران مبدّل شوند.
