در دوران ناآرامیهای دی ماه، قطعی کلی اینترنت در ایران امری ضروری به نظر می رسید اما در این میان قطع دسترسی به اطلاعات و امکان ارتباطات ضروری و مفید بین نیروهای مردمی را نیز به همراه داشت. کنش نیروهای مردمی احتیاج به هماهنگی بین گروههای مختلف در برابر خشونتهای فزاینده داشت که از طریق شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای مبتنی بر اینترنت انجام میشد. قطعی کلی اینترنت، این فرصتها را از بین برد و باعث شد که اقدامات نیروهای مردمی، در برابر خشونت های سازمان یافته ناکارآمد شوند.
بنابراین، حکمرانی فضای مجازی باید به گونهای ترمیم شود که این فرصتها از دست نرود. قطعی کلی اینترنت، نیروهای مزدور وابسته به خارج را فلج کرد اما در عین حال موجب از دست رفتن ظرفیت دفاع مدنی از انقلاب نیز شد. نظام حکمرانی فضای مجازی باید سیاست های هوشمندانهای اتخاذ کند که همزمان که امکان ارتباطات و هماهنگی مردمی را حفظ کند و در عین حال از سوءاستفاده از فضای مجازی جلوگیری کند. فقط با حفظ این دسترسی، میتوان از ظرفیتهای مردمی برای دفاع از انقلاب و ارزشهای آن در برابر تهدیدات و چالش های تحمیلی بهره برد.
