در یک دهه گذشته پروژه سفیدسازی پهلوی ها و دوران سلطنت آن ها در ایران با شدت زیادی برای مخاطبین ایرانی دنبال شد و حجم بالایی از تولیدات رسانه ای، هنری و خبری را به خود اختصاص داد و همین امر هم موجب شد تا در نسل هایی که حافظه ضعیف تری از تاریخ معاصر ایران دارند تا حدودی تصویر جدیدی از آن دوران برساخت گردد. با این حال، همچنان در فضای عمومی جهان اسلام و جهان عرب و در میان نخبگان سیاسی دنیا، پهلوی واقعی با پهلوی ذهنی هیچ تفاوت معناداری ندارد. پهلوی با همان مختصات ازهم گسیخته و پوسیده ای که داشت همچنان، همان اندازه را برای تصمیم گیران و رهبران سیاسی در جهان دارد.
اگر پهلوی سابق تصویری از یک نظام مقتدر و دیکتاتوری اما دست نشانده و بی اراده را داشت امروز رضای پهلوی – که خود را شاهزاده می خواند و در حسرت و سودای بازگشت به قدرت است – حتی از آن جایگاه حداقلی نیز برخوردار نبوده و اساساً در محاسبات سیاسی بین الملل هیچ هم محسوب نمی گردد و همین امر موجب شده است تا قدرت های منطقه ای و جهانی، در هیچ سناریویی از آینده ایران سهمی برای او قائل نباشند و طبعاً سروصداهایی که از سوی او و امتدادهای رسانه ایش به راه می افتد را جدی نگیرند. این بی توجهی موجب شده است تا رخدادهای اخیر ایران در مناسبات رسمی و سیاست های رسانه ای نیز مهم قلمداد نشود و بستر اجتماعی و عمومی برای پذیرش سروصداهای بلواگران و آشوب طلبان وجود نداشته باشد و در نتیجه در دنیا زمینه های مساعدی برای منزوی سازی ایران برقرار نگردد. این بی محلی ها تا جائی پیش رفت که حتی دونالد ترامپ نیز در موضع گیری های اخیر خود، مجموعه پهلوی را فاقد استانداردهای لازم برای آینده ایران دانست و او واجد صلاحیت برای حمایت خود قلمداد نکرد.
