مهم ترین تفاوت ماهوی این دوره از فتنه انگیزی ها در کشور به بالا بردن بی سابقه میران خشونت و وحشی گری مربوط می شود. جنایت های آشکار و بی محابا بازیگران میدانی و آسیب های بی پرده به اموال خصوصی مردم به همراه اقرار آشکار به این اقدامات موجب شد تا بسیاری از حمایت هایی که سابقاً از این قبیل اتفاقات صورت می گرفت دیگر امکان این پشتیبانی ها را دارا نباشند. بیان روشن دست اندرکاران به حجم خرابکاری های و کشتارهای صورت گرفته باعث شده است که تا بسیاری از رسانه ها نظام اسلامی را برای هرگونه برخوردی با این افراد محق بدانند. جالب است که رئیس جمهور امریکا نیز در یکی از اظهارات خود در روزهای گذشته ابراز داشت که “طبق اطلاعی که من گرفتم ابتدا این معترضین بوده اند که به سمت نیروهای امنیتی ایران شلیک کرده اند و سپس آن ها نیز اقدام متقابلی صورت داده اند”، معنای این موضع آن است که میزان و مدل خشونت ورزی مزدوران به حدّی بوده است که جدی ترین حامیان و مشوّقین بین المللی آن ها نیز حق هرگونه برخوردی را با این عناصر محفوظ می دانند.
این شرایط موجب شده است تا برخلاف ادوار گذشته همچون پاییز ۱۴۰۱ که فضای قابل توجهی برای تحت فشار قرار دادن ایران در محیط بین المللی شکل می گرفت، امّا این بار بسترها برای مظلوم نمایی عناصر میدانی از بین رفته و در نتیجه زمینه برای منزوی سازی ایران نیز به طرز محسوسی کمرنگ شده باشد.
