بیش از دو دهه است که کشورهای مختلفی در سطح جهان درحال رشد اقتصادی و ارتقاء قدرت سیاسی هستند و با خیزش این کشورها، قدرت آمریکا در جهان رو به افول گراییده و اساسا ساختار قدرت جهانی از اسلوب فراگیر تک قطبی خارج شده است. لذا آمریکا نمیتواند به سرعت و سهولت، مسئله ای را در سطح بین المللی به اولویت اول تبدیل کرده یا توافقی اجماعی بر روی آن ایجاد کند. حتی فراتر از این مسئله، امروز ایالات متحده اساساً توانایی خود را برای «ایجاد ائتلافهای فراگیر جهت تأمین منافع خودش» از دست داده است و به طور مشخص در پروژه ای که علیه جمهوری اسلامی فعال کرده بود، نتوانست موفق شود.
آمریکا در این پروژه قصد داشت با یک نقشه فریبکارانه، پس از اجراء کشته سازی های گسترده در خیابان های ایران و روایت پردازی سنگین در رسانه های بین المللی بر علیه ایران، نظام را به یک انزواء سیاسی در سطح جهانی برساند و افکار عمومی جامعه جهانی را به صورت یکپارچه برعلیه ایران بشوراند تا به این شکل، هرگونه اقدام خصمانه ای علیه نظام جمهوری اسلامی را زمینه چینی و مشروعیت بخشی کرده باشد که ناکام ماند. ایالات متحده این بار نه تنها در پروژه روایت پردازی رسانه های بین المللی شکست خورد، بلکه در منزوی ساختن نظام جمهوری اسلامی در سطح جهان نیز ناموفق بود.
این بار ایران برخوردار از حمایت دولت ها در سازمان ملل و پشتیبانی ملت ها در کشورهای مختلف جهان بود و آمریکا به عینه میدید که دوران تک قطبی گری اش به پایان رسیده و اگر میخواهد اقدامی علیه یک کشور انجام دهد، مجبور است این شرایط را مدیریت کند. این شکست، بار دیگر به جهان و حتی آمریکا ثابت کرد که جهان تک قطبی به پایان رسیده است و دیگر نمیتواند در عرصه سیاست، یکه تازی کند.
