پس از حمله مستقیم اسرائیل و آمریکا در جنگ ۱۲ روزه علیه ایران، دشمن تلاش کرد تا دور بعدی حملات خود را هوشمندانه تر طراحی کند تا این بار بتواند افکار عمومی جامعه جهانی را به نفع خودش مدیریت کرده و مشروعیتی حقوقی و بین المللی برای اقدامات خصمانه اش، خصوصا حمله نظامی علیه ایران به دست آورد. به همین جهت آمریکا و اسرائیل در یک همکاری مشترک، اقدام به طراحی و اجراء یک جنگ ترکیبی علیه ایران کردند. طی این پروژه، مزدوران مسلح آمریکا و رژیم صهیونیستی، اعتراضات مسالمت آمیز مردمی را به خشونتی تروریستی کشاندند و تلاش کردند تا کشته سازی و کشته گیری گسترده ای ایجاد کنند و فضای جهانی را به سمتی ببرند که بتوانند حمله نظامی علیه ایران را فعال سازند.
اگرچه از حجم خشونت، سلاح های مزدوران مسلح و جنس خرابکاری های اغتشاشات، روشن بود که نقشه دشمن در خیابان ها پیاده میشود، اما افکار عمومی جامعه جهانی و مواضع دولت ها را نمیشد بدون دلیل به سمت حمایت از ایران سوق داد و باید اثبات میشد که دست دشمن در این کار است. اما خود دشمن به قدری عجولانه و آشکارا اقدام به مداخله کرده بود و ناهماهنگی هایی نیز در عملکرد رسانه ای اش وجود داشت که این بار نیز همه چیز به سرعت لو رفت. اعلام رسمی حمایت موساد از اغتشاشات و حتی اعتراف عوامل موساد به تجهیز و ساماندهی تروریست ها، اشارات مستقیم رسانه های معاند به حمایت آمریکا و اسرائیل از فراخوان های رضا پهلوی و حتی توئیت ها و موضع گیری های مکرر ترامپ، نشان میداد که همه چیز با کنترل و هدایت گری آنها انجام میشود. لذا نه تنها دولت ها از آن عملکرد آمریکا و اسرائیل انتقاد کردند، بلکه مردم آمریکا نیز در این موضوع قانع نشدند که حمله به ایران میتواند موجه باشد و حتی تجمعات مردمی متعددی در سراسر جهان به حمایت و همبستگی با جمهوری اسلامی برگزار شد که نشان از ناکامی پروژه دشمن میدهد.
بنابراین مسئله مداخله آمریکا و اسرائیل در اتفاقات اخیر به قدری شفاف شده است که نماینده روسیه در شورای امنیت گفته بود: «وضعیت ایران نمونه ای از تلاش برای راه انداختن انقلاب رنگی است و تمامی این اقدامات یا مستقیما توسط نیروهای خارجی هدایت میشوند یا تحت حمایت آنها هستند و دولت ایران در حال انجام وظیفه قانونی خود برای صیانت از تمامیت ارضی و جان مردم در برابر مداخلات است».
